پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! این‌جا، در اعماق ِ نهنگ، تنهاترین تن‌های ِ تنهای ِ تن‌ها‌ی‌ام.خفه‌ام می‌کرد پیش‌تر این، امّا، اکنون، کیفور ِ تنهائی ِ خویش‌ است این من.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! این مولوی ِ جاکش، به ریش‌خند‌ام می‌گیرد: "پای ِ استدلالیان چوبین بُود". متلک می‌گوید. من امّا همه تن‌ام چوب است. همه روح‌ام استدلال. با پوست و گوشت و خون نبیند باور نمی‌کند چیزی را. من در راه ِ خویش‌ام و تنها از خون ِ خود پِیروی می‌کنم.  پای ِ استدلال‌ام این است.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! به روباه ِ مکّار و گربه‌نره نه نگفته‌است این من. این امّا زیرکی‌ام بود پدر. به قول ِ فریتز {نام خودمانی ِ فریدریش}، "چشم به راه ِ هر شیّاد بر در ِ دروازه می‌نشینم و می‌پرسم: که می‌خواهد مرا بفریبد؟ این است نخستین زیرکی ِ بشری‌ام که خود را به فریب وامی‌گذارم تا در برابر ِ فریبکاران خود را نپائیده باشم. های، اگر در برابر ِ انسان خود را می‌پائیدم، انسان چه‌گونه می‌توانست لنگر ِ من باشد و بالون چه آسان مرا برمی‌کشید و می‌بُرد. در سرنوشت‌ام چنان آمده که می‌باید از دوراندیشی به دور باشم."

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! دماغ‌ام کوچک نمی‌شود. همه‌ی ِ ارّه‌های‌ات را هم اگر دست بگیری. من مثل ِ لنی دروغ از اصول ِ معتبر ِ زندگی‌م است. به هیچ قیمت نباید ردّپا گذاشت. من مثل ِ فریتز همیشه نقاب می‌زنم. هیچ کس نباید عمق ِ‌چشمان ِ چوبی‌ام را ببیند.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! فرشته‌ی مهربون آمد تا آدم‌ام کند. عاشق‌اش من شدم امّا. گفتم فرشته‌ی ِ مهربون! فرشته‌ی ِ مهربون! من همه تن‌ام خواهش است. خواهش ِ چوبی. استدلالی. زمینی. جسمی. سلول‌سلول‌ام می‌کشد زنانگی‌ات را. وَقعی نگذاشت. گفتم با من ازدواج کن. نکرد. گفتم بمان. نماند. گفتم دست ِ کم بگذار یک‌بار بکنمت، این تنها راه  است تا قول دهم دیگر گول ِ آن دو جاکش را نخورم. نگذاشت. رفت. رفت. رفت. رفت. رفت. رفت. رفت.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! روزگاری سر در دنبال ِ نهنگ ِ سفید بود این من، با یک پای ِ چوبی. امروز، مقیم ِ حلقوم ِ نهنگ ِ سیاه است، با همه تن از چوب. امّا می‌خندد هنوز. هلا دل ِ چوبی! دل ِ شادخوار! دل ِ من!

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! فیلسوف‌نما می‌خواند مرا، فرسان. نمی‌داند که من همه فیلسوف‌ها را به تخم ِ چوبی‌ام هم حساب نمی‌کنم. با چه ساختی فرزند ِ گنده‌گوز‌ات را.  پیش ِ خودمان باشد پدر. چندی‌ست کار ِ گنده‌گوزی‌اش بالا گرفته‌ است، فاجعه‌ناک. خود را از نیچه‌ جان‌اش هم بزرگ‌تر می‌بیند. نجات ده گنده‌گوز‌ات را.  فرداست که چون ولادیمیر، ناپلئون را، بگوید: دل می‌بَرم/ دل می‌سوزان‌ام/ در پیشاپیش‌ام/ قلّاده به گردن/ میگردان‌ام/ نیچه را!!!!!!!!/.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! آندرومِدا در یک دست‌/ راه ِ شیری در دیگری‌ام/ چشمان‌ام دو سیاه‌چاله‌ی ِ سپید/ دو سیاه‌چاله‌ی ِ چوبی ِ سپید/.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر! سیکلوپ‌ها آمده‌اند/ چهارشنبه سوری نزدیک است/ بر پلک‌ام ترقّه‌بازی می‌کنند/ با ابَرنواَخترها/.

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر!

پدر ژپتو! ژپتوی ِ پیر!

پدر ژپتو! پدر ژپتو!